Moss Landing – Pescadero: Zeeleeuwen, otters maar vooral walvissen

Bij de incheck voor de Sea Goddess Whale Watch staan koffie en donuts al klaar.

Wanneer we de haven verlaten, worden we vrolijk uitgeleide gedaan door honkende zeeleeuwen. Maar pas op, ze schijnen vicious te zijn. We zien nog een zee-otter zwemmen, en talloze watervogels, en dan zijn we nog niet eens op open zee.

De baai van Monterey is bijzonder, omdat er zich onder de waterspiegel een canyon bevindt die twee keer zo diep is als de Grand Canyon. Door allerlei opwaartse stromingen langs de wanden van de kloof wordt voedselrijk water omhoog gestuwd, en walvissen vinden dat geweldig. Die komen er in groten getale op af.

Kapitein Julia en zeebioloog Samantha zorgen voor een onvergetelijke ochtend. We zien humpbacks en grey whales, ze zwemmen soms in paren rond de boot, en overal zie je waterfonteinen omhoog spuiten. Volgens Samantha doen ze dat onder meer just for fun, omdat het kan. Vooraan op de boot staan twee meisjes, type coolkids, met ultrascherpe ogen, zij zijn telkens de eersten die een walvis spotten. “O my god, I can’t handel it! I need more eyes!”

De donuts die bij de check- in voor ons klaarstonden, zijn mee aan boord gegaan. Op de terugweg graaien veel passagiers dan ook een donutje mee, voor ze zich onder een dekentje binnen op de zebraprint-banken terugtrekken. Samantha doet een ronde, ze heeft urenlang de meest interessante feitjes over ons uitgestrooid, maar nu spreekt ze iedereen persoonlijk aan: do you have any questions?

We mochten de camper tot na uitchecktijd op de camping laten staan, erg aardig van boss Dan, en nemen afscheid van Landa en Erwin en hun Beest.

In Santa Cruz parkeren we langs de straat bij een parkeermeter – past best, kost maar een dollar per uur – en snuiven het stadje op. Veel bomen, mooie architectuur, hippe winkeltjes en karakteristieke mensen. Het is een studentenstad, en dat merk je. Aan zee is jaren geleden een pretpark gemaakt, dat nu een soort retro-charme heeft. Maar parkeren zou ons hier 30 dollar kosten, dus daar zien we van af.

De KOA-camping Costanoa in Pescadora ligt een kwartier lopen van zee. Het is een prima locatie, maar de op het eerste gezicht vriendelijke campingbaas goochelt erg met onze creditcardbetalingen en -reserveringen. Hij belast de kaart dubbel met een aankoop van een waterdrukregulator die we niet hebben gedaan, en ondanks onze protesten krijgen we het geld niet terug: nee, dat duurt nog even. Hm, we houden het in de gaten. Om de ergernis te verjagen maken we een mooie wandeling door het schitterende duingebied, en halen wilde capriolen uit om glijdend en springend langs de afgekalfde duinen het strand te bereiken. Mooie wilde zee, prachtige vogels, geen schelpen maar stenen, en veel drijfhout. Maar je mag nog geen snippertje meenemen, staat op de bordjes.

Terug de duinen op is een fikse klauterpartij, en onderweg naar de camping begint het te gieten. Dat houdt de hele nacht aan, en de camper schudt weer eens hevig heen en weer door de harde windvlagen, maar dat is hij zo langzamerhand wel gewend. Gelukkig hoeven we er niet meer uit.

Gereden: 52 mijl, ca. 84 km